Pytania i odpowiedzi

Nie. Nie trzeba się rejestrować ani niczego instalować. Otwórz shhnote, wpisz sekret, udostępnij link. To wszystko.

Jednorazowy sekret może przeczytać tylko pierwsza osoba, która go otworzy — potem zostaje zniszczony, a ty dowiesz się, że coś go odczytało, bo zamierzony odbiorca niczego nie znajdzie. Dla większego bezpieczeństwa możesz dodać hasło i przekazać je osobno, tak by sam link nie wystarczył. A jeśli zmienisz zdanie, możesz samodzielnie zniszczyć sekret swoim prywatnym linkiem do spalenia.

Nie. Klucz, który go otwiera, nigdy do nas nie trafia — zostaje ukryty w twoim linku, po twojej stronie. Mamy tylko zaszyfrowaną wersję, której nie jesteśmy w stanie otworzyć.

Ty wybierasz czas wygaśnięcia — od 15 minut do 14 dni. Gdy czas minie, sekret zostaje automatycznie usunięty, niezależnie od tego, czy ktoś go otworzył.

Sekret jednorazowy jest niszczony w chwili otwarcia. Sekret czasowy można otwierać ponownie aż do wygaśnięcia — ale strona nigdy nie pokazuje, ile czasu zostało, więc traktuj każdy sekret jak coś, co trzeba zapisać przy pierwszym odczycie.

To drugi, prywatny link, który dostajesz przy tworzeniu sekretu. Jego otwarcie wyświetla potwierdzenie; potwierdzenie natychmiast niszczy sekret, zanim ktokolwiek zdąży go przeczytać. Zachowaj go dla siebie.

Tak. Pliki są szyfrowane w przeglądarce dokładnie tak jak tekst i podróżują w tym samym zapieczętowanym blobie. Wszystko jest dopełniane do standardowych rozmiarów, więc nawet my nie odróżnimy krótkiej notatki od małego pliku.

Tworzenie i odsłanianie sekretu wymaga JavaScriptu, bo szyfrowanie odbywa się w przeglądarce. Działa w Tor Browser na poziomie „Bezpieczniejszy”; na poziomie „Najbezpieczniejszy” WebAssembly jest wyłączony, więc sekretów chronionych hasłem nie da się otworzyć i strona o tym informuje. Wszystkie pozostałe strony działają bez JavaScriptu.

Odsłonięcie wykonuje jedną warunkową aktualizację, która przestawia wiersz ze stanu „aktywny” na „zajęty”. Dwa równoczesne żądania nie mogą się powieść jednocześnie; drugie widzi już zajęty rekord i dostaje tę samą odpowiedź „nie znaleziono sekretu” co każdy inny. Zajęcia nigdy się nie cofa: jeśli pobieranie się nie powiedzie, posiadacz tokenu zajęcia pobiera dane ponownie w wyznaczonym oknie czasowym, a w przeciwnym razie sekret zostaje zniszczony nieprzeczytany.

Parametry zapytania są wysyłane do serwera i trafiają do logów dostępu, serwerów proxy i narzędzi analitycznych. Fragment (po znaku #) zgodnie ze specyfikacją URL pozostaje po stronie klienta — przeglądarka nigdy nie umieszcza go w żądaniu HTTP. Na tej właściwości opiera się cały model zero-knowledge. Po odsłonięciu strona usuwa też fragment z paska adresu i historii.

Strona wyświetlania to ten sam statyczny dokument dla każdego sekretu i przy ładowaniu niczego nie pobiera. Żądanie jest wysyłane dopiero po zaufanym kliknięciu lub naciśnięciu klawisza — skryptowe click() ani wysłanie formularza się nie liczą. Automatyczne skanery (filtry poczty, podglądy linków na czatach, antywirusy) wczytują zawsze tylko tę statyczną powłokę.

Tak. Pełny kod źródłowy jest publiczny na licencji AGPLv3, protokół jest opisany w specyfikacji z wektorami zgodności, względem których każda implementacja może się sprawdzić, jest też przewodnik po własnej instalacji. Możesz przeanalizować kryptografię po stronie klienta i uruchomić własną instancję, tak by granica zaufania była w całości twoja.

Nie prowadzimy logów dostępu do poszczególnych sekretów ani historii adresów IP. Ograniczanie liczby żądań korzysta z kluczowanego skrótu adresu z solą, która jest rotowana i przy każdej rotacji zeruje wszystkie liczniki. Zgłoszenia nadużyć są liczone dziennie; nie ma zapisu, który sekret został zgłoszony.

Tak — to samo, z którego korzysta ta strona. Opisuje je dokumentacja, a otwartoźródłowy pakiet klienta implementuje protokół na potrzeby twoich własnych narzędzi.